و سقف هايي فرو مي ريخت

افسوس آن سقف بلند آرزوهاي نجيب ما

و آن باغ بيدار و برومندي که اجشارش

در هر کناري ناگهان ميشد صليب ما ...افسوس

انگار در من گريه ميکرد ابر

من خيسو خواب آلود

بغضم در گلو چتري که دارد ميگشايد چنگ

انگار بر من گريه مي کرد ابر
.
.
مرضيه:   باز باران مي بارد

 پنجره  باز بود

نگاهم را خيره بر قطرات ويا اشک کردم...

خيره تر ديدم

صداي ناله و شيون آسمان دلم را مي لرزاند

و انگار دردي خونين بود

باز مي بارد

کاش صداي قطرات باران و تازيان او بر سقف بلند تر بود
 
تا صداي تيک تاک ساعت روي ميز را نميشنيدم

پنجره بلاگير باران شد...

به درون آمدمو پنجره ها را بستم ...

باز اين جمله يا شعر کهنه بر زبان چرخيد

باران

شيشه ي پنجره را باران شست ،از دل من اما چه کسي نقش تو را خواهد شست...

مرضیه...۲۶/۶/۸۸   ۱۵:۳۰ساعت

گاهي شايد کم باشد

ما از خاکيم

خاک که  مورد توجه خداوند است

که مرا و تورا درست کند از گل

و ما باز در خاک فرو رويم

واين جسم است و روح جز آن را ميبيند

پس نهراسيم

 و  تلاش را براي مرگ بهتر مانند زندگي بهتردريغ نکنيم...
.
.
.
نه هراسي نيست ،

پيش ما ساده ترين مسئله اي مرگ است

مرگ ما سهل تر از کندن يک برگ است 
                                                          
من به اين باغ مي انديشم که يکي پشت درش با تبري تيز کمين کرده است.
.
.
ويا اينکه.
.
.
آنها که کهنه شدند و اينها که نواند       هرکس بمراد خويش يک تک بدوند

اين کهنه جهان به کس نماند باقي            رفتندو رويمو ديگر آيندو روند.  . .

تا من را با لبخند یاد کنند...(هر چند با کمی توجه حقیقت را بیان میکند...)

یکیاز عشق های عصر جدید                    که فراگیر و مُسری است و شدید

عشق ناغافل است و یکباره                         که کند چُرتِ شخص را پاره

در عزا ، یا که جشن و مهمانی                    یا که در پرسه ای خیابانی

ناگهان دختری بدون خشاب...                     میکند تیر عشق را پرتاب

غالبا" تیر عشق آن دختر                           می خوردسیخ،توی قلب پسر

طبق معمول تا رسد اورژانس                      کله پا گشته طفلک بد شانس

گر که باشد نشانه گیری خوب                      پسرک میشود ولو در جوب

میکند عشق در دلش ریشه                          نطفه ی عشق منعقد میشه

دخترک میکند همان اوّل                            با جوانک شماره ردوبدل

نم نم و ریزه ریزه و کم کم                         می شود ارتباط شان محکم

روزوشب با همندو پیچیده                          دوقلوی به هم نچسبیده!

میشود عشق این دو یارِ اَیاق                       نم نمک گرم و پر حرارت و داغ

مدتی بعد از آن بدون دلیل                          عشقشان میشود به یخ تبدیل

هیچ ازین پشت پا به عشق زدن                    ککشان هم نمی گزد ابدا"

چون که دارند( یارِ با احساس)                    دو سه تا توی قلبشان، زاپاس!

حیف ازین عشق های ناب ولطیف               که علی رغم رنگ وروی ظریف

به دهان نارسیده ،منقضی اند                    عینَهو دستمال ِ کاغذی، کاغذی اند!

قلم در انتخاب کلماتی برای تشبیه رمضان سردرگم است...

و کلمات با گونه هایی سرخ و کمی ترسان یکی پشت دیگری پنهان...

از چه ترسان و خجالت زده اند؟

 از اینکه نتوانند بزرگی و جلال رمضان را به دیده بیاورند...

قلم می گوید:اجبار است، پس سر به قسمت می سپاریم.

انتخاب باید کرد از میان کلمات رنگ پریده...و البته پر هیجان...

قلم تکانی به خود میدهد...آب دهانش را در گلو فرو می برد...

و انتخاب میکند...

رمضان بهار قلب های خزان دیده...

گفتمش:

شیرین ترین آواز چیست؟

چشم غمگینش به رویم خیره ماند،

قطره قطره اشکش از مژگان چکید

لرزه افتادش به گیسوی بلند

زیر لب غمناک خواند:

(( ناله ی زنجیر ها بر دست من!))

گفتمش :

((آنگه که از هم بگسلند.....))

خنده ی تلخی به لب آورد و گفت:

آرزوی دلکشی ست اما دریغ!

بخت شورم ره بر این امید بست

وان طلایی زورق خورشید را

صخره های صاحله مغرب شکست..!

من به خود لرزیدم از دردی که تلخ

در دل ِ من با دل ِ او میگریست

گفتمش:

بنگر در این دریای کور

چشم هر اختر چراغ ِ زورقی ست! 

سر به سوی آسمان برداشت گفت:

چشم هر اختر چراغ زورقی ست

لیکن این شب نیز دریایی ست ژرف

ای دریغا شبروان ! کز نیمه راه

می کشد افسون ِ شب در خوابشان....

گفتمش:

فانوس ِ ماه

می دهد از چشم ِ بیداری نشان....

گفت :

اما در شبی این گونه گنگ

هیچ آوایی نمی آید به گوش...

گفتمش :

اما دل ِ من می تپد

 گوش کن ،اینک صدای پای دوست!

گفت :

ای افسوس در این دام ِ مرگ

باز صید ِ تازه ای را می برند

این صدای پای اوست.....!

گریه ای افتاد در من بی امان

در میان ِ اشک ها پرسیدمش:

خوش ترین لبخند چیست؟

شعله ای در چشم ِ تاریکش شکفت

جوش ِ خون در گونه اش آتش فشاند

گفت:

لبخندی که عشق سربلند

وقت مردن بر لب مردان نشاند.

از جا برخاستم

                               بر درگه تو همی کنم عرض نیاز

                                                          بی منت بنده گانت ای بنده نواز

                                                                                       کار منه بیچاره سرگشته بساز...آرامش

دارم گنهان ز قطره باران بیش

                             از شرم گنه فکنده ام سر در پیش

                                                        آواز آمد که غم مخور ای بنده

                                                                              تو در خور خود کنی و ما در خور خویش...

نه به انتظار یاری نه ز یار انتظاری

غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد

که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری

نه چنان شکست پشتم که دوباره سربرآرم

منم آن درخت پیری که نداشت برگو باری

به غروب این بیابان بنشین غریبو تنها

 بنگر وفای یاران که رها کنند یاری.التماس دعا

 که آیین بهاران رفتش از یاد

چرا خون میچکد از شاخه ی گل؟                     

 چه پیش آمد کجا شد بانگ بلبل؟

چه درد است این؟ چه درد است این؟چه درد است؟

که در گلزار ما این فتنه کرداست؟

چرا در هر نسیمی بوی خون است؟                 

 چرا زلف بنفشه سرنگون است؟

چرا پروانگان را پر شکسته است؟                    

چرا هر گوشه گرد غم نشسته است؟

مگر خورشیدو گل را کس چه گفته ست؟

که این لب بسته و آن رخ نهفته ست؟

هنوز اینجا جوانی دلنشین است. 

هنوز اینجا نفس ها آتشین است...

یکی مرغ چمن بود که جفت دل من بود
جهان لانه ی او نیست پی لانه بگردید

یکی ساقی مست است پس پرده نشسته ست
قدح پیش فرستاد که مستانه بگردید

یکی لذت مستی ست ، نهان زیر لب کیست ؟
ازین دست بدان دست چو پیمانه بگردید

یکی مرغ غریب است که باغ دل من خورد
به دامش نتوان یافت ، پی دانه بگردید

نسیم نفس دوست به من خورد و چه خوشبوست
همین جاست ، همین جاس ، همه خانه بگردید

تن او به تنم خورد ، مرا برد ، مرا برد
گرم باز نیاورد ، به شکرانه بگردید(همان دوست شمایید...در این خانه بگردید...)

سوختن ها را ایینه من

همه شب سوختنی چون من داشت

نه فغان داشت و نه شیون داشت..

همه شب سوختو آواز نکرد

به شکایت دهنی باز نکرد..

شمع که از سوختنش پروا نیست

 که در این سوختن او تنها نیست..

مرگ اگر اخر این ره چه اوست

نیز پروانه ی او همره اوست...

به ازان چیست که دو یار به هم رهسپارند سوی ملک عدم.

نه یکی مانده گرفتارو نژند وان دگر رفته رها گشته زبند.

شمع اشکی دو بیافشاندو بمرد روشنایی بشدو سایه ببرد..

باز من ماندمو این شامه سیاه

اه از بخت سیه کار من اه.....(مرضیه)

به دشت پر ملال ما پرنده پر نمیزند...

نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار..

دریغ کس کسی به این سپیده سر نمیزند..

بهارمون خزون بشه در آرزوی طعم سیب.

سر کوچه هامون پسرا رنگ بطالت بپوشن.

دخترا تو خیابونا عروسک کوکی بشن.

چقدر ریا چقدر فریب اینکارا که زرنگی نیست.

یگانگی چه عیبی داشت مذهب ما دو رنگی نیست.

تو خلسه های بی شهود

تو لحظه های بی فروغ

شیشه مون از جنس فریب

آیینه مون از نوع دروغ

این همه نیرنگو بزک به صورت ما نمیاد

چشمی که حقو می بینه عینک دودی نمی خواد.

کی بود ؟چی بود ؟چی پیش اومد؟

کی دستو بالمونو بست؟

حرمت آسمونو تو نگاه خسته مون شکست؟

حالا منو تو موندیمو دنیای خاکسترمون

با حسرت آسمون آبی بالا سریمون.

(مرضیه با قهوه همیشگی......)

یک چشم من از درد جدایی بگریست

                                             چشم دگرم بخیل بودو نگریست

چون روز وصال شد من او را بستم

                                            گفتم نگریستی و نباید نگریست.....(مرضیه)

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفتن،

سرها در گریبان ست.

کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را.

نگه جز پیش پا را دید، نتواند،

که ره تاریک و لغزان ست.

وگر دست محبت سوی کس یازی،

به اکراه آورد دست از بغل بیرون

که سرما سخت سوزان ست....

نفس کز گرمگاه سینه می آید برون، ابری شود تاریک.

چو دیوار ایستد در پیش چشمانت.

نفس که اینست،پس دیگر چه داری چشم

ز چشم دوستان دور و نزدیک ؟

رفیقان جوانمرد من ! ای ترسان پیر پیرهن چرکین!

هوا بس ناجوانمردانه سردست ...آی..

دمت گرم و سرت خوش باد !

سلامم را تو پاسخ گوی در بگشای! 

یارب بدلم غیر خودت جا مگذار

               در دیده ی من گرد تمنا مگذار             

                                گفتم گفتم ز من نمی آید هیچ

                                                  رحمی رحمی مرا به من وامگذار...

                                                                       (مرضیه  با فنجانی از آرامش)                  

آنجا که کویر بوده، حتی خیس است !

باران هم اگر نبارد، از اشک دو چشم

در خلوت شب، کتابِ کبری خیس است! (اینم آرامش دیگه چی میخواید)